سینمایی «نگار» رامبد جوان اکران شد

فیلم «نگار» چهارمین تجربه سینمایی رامبد جوان

فیلم «نگار» چهارمین تجربه سینمایی رامبد جوان در نقش کارگردان بعد از فیلم‌هایی چون: «اسپاگتی در هشت دقیقه»،«پسر آدم، دختر هوا»و «ورود آقایان ممنوع» است.  برخلاف گمانه زنی‌های ابتدایی، خود او تنها به نقش کارگردان و تهیه‌کننده در این فیلم بسنده کرده است. نگار جواهریان، محمدرضا فروتن، مانی حقیقی، آتیلا پسیانی، افسانه بایگان و علیرضا شجاع نوری از جمله نقش آفرینان «نگار» هستند.

تحلیل «نگار» رامبد جوان

نگار دختر خانواده‌ای نیمه مرفه و اصیل است. پدر او در یک معامله اقتصادی شکست خورده و به خاطر فشارهای زیاد مرده است. این تحلیلی است که پلیس نسبت به مرگ او اعلام می‌کند. اما نگار این تحلیل را باور ندارد و تصمیم می‌گیرد که روزهای آخر پدر را مرور کند تا به اصل ماجرا پی ببرد.

در واقع «نگار» یک اثر اکشن و معمایی است که در فضایی بین رویا و حقیقت، حال و گذشته سیر می‌کند. معما و رازگونگی همراه با نماهای اکشن در قالب قصه‌ای ماجراجویانه ویژگی فیلم است. قصه از جایی برای بیننده جذاب‌تر می‌شود که متوجه می‌شود آن چه که نگار می‌بیند و رفتارهایی که انجام می‌دهد در واقع آن چیزی که در زمان حال وجود دارد، نیست. در ابتدا گمان می‌بریم نگار دچار فضایی مالیخولیایی شده و شاید اتفاقات را آن طور که دوست دارد تجربه می‌کند.

بازیگران سینمایی ” نگار “

نگار2

رامبد جوان در یک تصمیم درست این بار جلوی دوربین نیامده و در انتخاب بازیگران هم دست به انتخاب‌های عجیب ‌و غریبی نزده است. برای نقش یک عاشق رمانتیک و فداکار که البته می‌تواند روی کاملاً متضادی هم داشته باشد، سراغ بازیگر ابدی این نقش‌ها در سینمای ایران یعنی محمدرضا فروتن رفته است.


مانی
حقیقی هم که کم‌کم در سینمای ایران تبدیل به کلیشه نقش مردان پولدار و شیطانی می‌شود و این کلیشه را به کلیشه قبلی‌اش یعنی مرد جذاب و دخترکش اضافه می‌کند، در اینجا هم نقش مشابهی دارد. اشکان خطیبی در یک نقش بسیار کوتاه، بازی‌ای مشابه کار هومن سیدی در فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» دارد و یک خلافکار خرده‌پا و چت و کمی بامزه است.

 

آمیختگی فضای عینی و ذهنی در یک اکشن تکنیکال، بی‌شباهت با «اعترافات ذهن خطرناک من» نیست هرچند کیفیت «نگار» از «اعترافات ذهن خطرناک من» پله‌ای بالاتر است. یک عامل دیگر این شباهت بازی نگار جواهریان در هردو فیلم آن هم با گریمی بسیار شبیه است. فیلم،  فیلم نگار جواهریان است. نقشی با گستره احساسات وسیع و درعین‌حال بسیار فیزیکی دارد و از زد و خورد تا تیراندازی را تجربه می‌کند.
اکستریم کلوزآپ‌های جواهریان هم نشان می‌دهد پشت دوربین کسی قرار گرفته که اعتقاد راسخ به او دارد. نگار جواهریان با فیزیک ریزنقش‌اش دور از ذهن‌ترین قهرمان زنی است که وارد بازی بزرگان شده و حق خود و کشف راز مرگ پدرش را از آن‌ها می‌خواهد و وقتی مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد از دست زدن به خشونت هم اصلاً ابایی ندارد.

سینمایی «نگار» یک سینمای متفاوت

«نگار» نشان از یک سینمای متفاوت با جریان اصلی سینمای ایران دارد. سینمایی که روی توانایی‌های تکنیکی و پیچیدگی در روایت حساب کرده است تا روی جذابیت کاراکترها یا آسیب‌شناسی اجتماعی. موفقیت یا عدم موفقیت این تجربه خیلی چیزها را در آینده سینمای ایران می‌تواند تغییر دهد.

از فیلم‌برداری عالی بهرام بدخشانی گرفته و جلوه‌های ویژه‌اش که نسبت به بضاعت سینمای ایران خیلی خوب است تا تدوین استاندارد فیلم؛ اما کیفیت بالای این پارامترها دردی از فیلم دوا نمی‌کند. قصه «نگار» بیرون از فضای تصویری اش قابل درک و برداشت نیست و محتوا همراه بازی های اکشن و در دل میزانسن های پیچیده آن قابل باور و دریافت می شود. حضور یک زن به عنوان نقش اول کلیدی چنین اثری و البته بازی خوب نگار جواهریان هم از نقاط قوت این فیلم است.

سینمایی «نگار» رامبد جوان اکران شد